Kinderboeken

Keien van kolonisten

Door Piet van der Waal, auteur

Ik schaamde me. Ik woonde al ruim zestien jaar in Drenthe en had nog nooit van de Maatschappij van Weldadigheid gehoord. Laat staan van Johannes van den Bosch. Hoe was dat mogelijk?
Maar…ik heb het goed gemaakt! Ik zal jullie vertellen hoe dat gegaan is. Keien van kolonisten

Mijn vrouw en ik logeerden bij toeval in een bed and breakfast. Ja, in Frederiksoord. De gastheer vertelde enthousiast over zijn dorpje en natuurlijk over Johannes en zijn ‘maatschappij’ met de lange, ouderwets klinkende naam. ‘Je moet zeker het museum De Koloniehof gaan bekijken,’ moedigde hij ons aan. En eerlijk gezegd was die aanmoediging niet eens meer nodig, want ik was eigenlijk al erg nieuwsgierig geworden door de verhalen over deze Johannes.

Was die man namelijk echt zo’n oprecht sociaal voelend en denkend mens geweest? Liep deze idealist met zijn ideeën ruim honderd jaar op zijn tijd vooruit als het ging om verplicht onderwijs in te stellen voor alle kinderen? En medische zorg voor iedereen, een soort ziekenfonds dus? En gebeurde dat echt voor het eerst in Frederiksoord, de proefkolonie waar arme sloebers een nieuw bestaan mochten en konden opbouwen? Het antwoord was en is: ja! Lees verder

Deel viaTweet about this on TwitterShare on Facebook
Sociaal-emotioneel leren

Groene vingers: verder kijken dan de eindtoets

Door Joke Bouwman, relatiebeheerder Kwintessens

De zoon van onze garagehouder behaalde een hele mooie score op de eindtoets. Geheel in de lijn der verwachtingen, overigens. Het schooladvies luidde al havo-vwo. Groene vingers

Geen vuiltje aan de lucht dus, zou je denken. Ware het niet dat zoonlief de voorkeur geeft aan de vmbo-school met de welluidende naam Groenhorst College. Sinds hij daar tijdens een open dag concrete (beroeps)mogelijkheden zag, weet hij wat hij wil.

‘We kunnen praten als Brugman maar hij is er niet meer van af te brengen. We snappen het ook wel, hij loopt van kleins af aan al in de natuur rond te struinen. En hij houdt al een paar jaar de hele tuin netjes bij. Maar we zien hem liever naar het vwo gaan,’ zeggen zijn ouders.

Het dilemma is herkenbaar. Maar deze jongen komt er wel, of het nu via de korte of de wat langere route is. Of hij hovenier of landschapsarchitect wordt hangt voor een belangrijk deel ook af van zijn talenten en leerstijl en niet alleen van het schooladvies en de eindtoetsscore. Cito meet nu eenmaal niet of je groene vingers hebt. Of twee rechterhanden. Of een rappe tong. Of oog voor detail. Zelfs niet of je een wiskunde- of talenknobbel hebt. Al zullen die knobbels wel van invloed zijn op de score.

Lees verder

Deel viaTweet about this on TwitterShare on Facebook
Sociaal-emotioneel leren

Begin bij het begin met SEL

Door Wouter Siebers, leerkracht groep 8 en gedragsspecialistBegin bij het begin met SEL

Focus op sociaal-emotioneel leren (SEL)! Dat is voor mij de sleutel tot succes. Sinds oktober 2015 mag ik mijzelf ‘Leraar van het Jaar PO’ noemen. Taak van de Leraar van het Jaar: een ambassadeur zijn voor de beroepsgroep als geheel. Ik heb mijzelf tot doel gesteld om gedurende dit jaar met zoveel mogelijk mensen over SEL in gesprek te gaan. Van de minister, staatssecretaris, kaderleden, raden, bonden tot experts en leerkrachten van verschillende scholen. Iedereen is het erover eens. We moeten veel meer preventief gaan werken in plaats van achteraf repareren. Maar de stap van curatie naar preventie is nog niet zo makkelijk gemaakt. Dat heb ik zelf ervaren de afgelopen jaren.

Op mijn eigen school. Samen met het team en IB’ers ben ik in mijn rol als gedragsspecialist aan de slag gegaan met ons preventiebeleid. We hebben ervoor gekozen om terug te gaan naar de basis. Scholen zijn geneigd om problemen snel op te lossen en dat is mooi, maar niet als je nog niet weet wat je basis is. We zijn van de grond af aan gaan bouwen aan een sociaal veilige school. Op de Caeciliaschool in Amersfoort hebben we gebruikgemaakt van de preventiepiramide (Deklerck). Het is een kapstok waar je je verschillende interventies aan op kan hangen. Doordat we met het team terug zijn gegaan naar de basisvraag – hoe kijken we eigenlijk naar gedrag en hoe willen we daarop anticiperen – handelen we steeds meer uniform. Daardoor is er eenduidigheid ontstaan, een sociaal veilige school.

Lees verder

Deel viaTweet about this on TwitterShare on Facebook
In de klas

Een klas waarmee je bergen kunt verzetten

Door Joke Bouwman, relatiebeheerder Kwintessens

Wie wil dat nou niet?Een veilige school
Een klas die in een ommezien een kring vormt, hand in hand, zonder getrek en geduw.
Een klas die voor elkaar zorgt: ‘Hanneke is zo verdrietig, ik haal even een glaasje water voor haar.’
Een klas die elkaar aanmoedigt en complimenten geeft: ‘Wauw hé, Ronald kan goed schaatsen!’
Een klas die helpt: ‘Ik was alle kwasten wel even af, ik ben toch al klaar.’
Een klas die het voor elkaar opneemt. ‘Kom je aan hem? Dan kom je aan ons!’
Een klas die samen plannen maakt. ‘Zullen we vrijdag (speelgoedmiddag) een circusvoorstelling geven?’ (En dat een week uitstelt wanneer blijkt dat de juf ADV heeft!)

Het kan. Maar het gaat niet vanzelf. Er zijn klassen waar je als leerkracht alle zeilen bij moet zetten om dat voor elkaar te krijgen. Klassen waar tijd weglekt met gedoe, ruzies, roddels en onhebbelijkheden. Zo’n klas vreet energie en daagt je voortdurend uit je trukendoos aan te vullen met nieuwe vaardigheden. Maar van zo’n klas word je wel een betere leerkracht.
Want een klas waarmee je bergen kunt verzetten, die maak je zelf.

Lees verder

Deel viaTweet about this on TwitterShare on Facebook
Diversen

Het beste boek ooit…

Door Ger Luttels, redacteurJaar van het Boek

Alsof iemand je met een telefoonboek om de oren slaat: Wat is jouw beste boek ooit? Ik weet even niet wat ik daarop moet antwoorden. Terwijl het toch een logische vraag is in het Jaar van het Boek.

Toen ik een jaar of 8 was, zou ik zomaar Arendsoog geroepen hebben. Gekregen van mijn oudere zus. Deel één van de serie die ik jarenlang heb gekocht, verslonden en bewaard. Omdat het beste boek toen het meest spannende boek was.

Mag De auto ook? Gekregen op mijn twaalfde verjaardag, van mijn vader. Een boek over autotechniek. Met veel uitgewerkte tekeningen en duidelijke toelichting. Fascinerend! Weet jij wat een differentieel is en hoe het werkt? Of een fuseekogel? Bochten maak ik sindsdien met veel respect voor het mechaniek. Omdat ik een beetje weet wat er onder mijn achterste gebeurt. Een nuttig boek, dus.

Het zou ook zo maar mijn goedkope schoolbijbeltje kunnen zijn van de lerarenopleiding. Een KBS-vertaling in pocketuitgave, gedrukt op flinterdun vloeitjespapier. Rode kaft met kreukels, losse blaadjes, ezelsoren, scheurtjes, krabbels en veel vraagtekens in de kantlijn… Het beste boek is toch eigenlijk het meest gebruikte boek.

Lees verder

Deel viaTweet about this on TwitterShare on Facebook